Kökün en az bir yapım eki almış haline gövde denir ve gövdeye yeni yapım ekleri getirilerek gövdeden türemiş sözcük elde edilir.

Sözcükler yapılarına göre basit, türemiş ve birleşik olmak üzere üç temel kategoriye ayrılır; bu ayrım, eklerin işlevine göre yapılır. Yapım ekleri sözcüğün anlamını veya türünü değiştirerek yeni sözcükler oluştururken, çekim ekleri yalnızca sözcüğün görevini belirler. Bir sözcüğün anlamlı en küçük parçasına kök denir; isim veya fiil kökü olarak ikiye ayrılır. Yapım ekleri sözcüğün anlamını veya türünü değiştirirken, çekim ekleri sadece görevini belirler, anlamı değiştirmez. Sözcükler yapılarına göre basit (ek almamış), türemiş (yapım eki almış) ve birleşik (iki sözcükten oluşan) olarak sınıflandırılır. Sözcüğün anlamlı en küçük parçasına kök denir; kök ve sözcük arasında anlam ilişkisi bulunmalıdır. Yapım ekleri, eklendiği kök veya gövdeden yeni anlamda ve/veya türde sözcük türetir. Çekim ekleri sözcüğün anlamını veya türünü değiştirmez, sadece cümlede görevini belirler.