Birleşik sözcüklerin bitişik veya ayrı yazılması, ses düşmesi, anlam kayması veya tür değişimi gibi özel kurallara göre belirlenir; dikkat gerektirir.

Ünsüz benzeşmesi (sertleşmesi), fıstıkçı şahap ünsüzleriyle biten sözcüğe c,d,g ile başlayan ek geldiğinde seslerin sertleşmesidir. Türkçe'de isim, sıfat, zamir, zarf, edat, bağlaç, ünlem ve fiil olmak üzere sekiz temel sözcük türü bulunur. Bağlaç olan 'de/da' her zaman ayrı yazılır ve cümleden çıkarıldığında anlam bozulmazken, ek olan bitişik yazılır. Gereksiz sözcük kullanımı, eş anlamlı kelimelerin veya anlamca birbirini kapsayan ifadelerin cümlede bir arada yer almasıdır. Virgül, sıralı cümleleri ayırmada ve birbiri ardınca sıralanan eş görevli kelime veya kelime gruplarını ayırmada kullanılır. Türkçe'de isim, sıfat, zamir, zarf, edat, bağlaç, ünlem ve fiil olmak üzere sekiz temel sözcük türü vardır. Özel adlar, millet, dil, din adları ve bu adlarla kurulan tamlamaların ilk harfleri daima büyük yazılır. İki heceli bazı sözcükler ünlüyle başlayan ek aldığında ikinci hecedeki dar ünlü düşer; buna ünlü düşmesi denir.