Milliyetçilik, ortak bir kültür ve dil etrafında birleşmiş milletin birlik ve beraberliğini vurgular.

Saltanatın kaldırılması (1 Kasım 1922) ile Osmanlı Devleti hukuken sona erdi ve ulusal egemenliğin önü açıldı. Türk Medeni Kanunu'nun 1926'da kabulüyle kadın-erkek eşitliği sağlandı ve laik hukuk düzeni pekişti. Tevhid-i Tedrisat Kanunu (1924), eğitimde birliği sağlayarak laik ve modern bir eğitim sistemi kurdu. Cumhuriyetçilik ilkesi, devlet yönetiminde ulusal egemenliği ve halkın seçme-seçilme hakkını esas alır. Harf İnkılabı (1928), okuma yazmayı kolaylaştırarak kültürel gelişimi hızlandırdı ve Batı ile uyumu artırdı. Cumhuriyetçilik ilkesi, devlet yönetiminde millet egemenliğini esas alır ve seçimle işbaşına gelmeyi öngörür. Laiklik ilkesi, 1937'de anayasaya girerek devlet yönetiminde din ve vicdan özgürlüğünü güvence altına aldı. Halkçılık, egemenliğin halka ait olduğunu ve devlet hizmetlerinin halka eşit dağıtılmasını savunur.